กลับมาแล้วครับผม….ภายหลังจากหายหน้าหายตาไปยาวนานหลายวัน…..เพราะว่าติดธุระจะต้องเดินทางไปยอดเยี่ยมเครือญาติที่ชนบท……
ก็คนมันพี่น้องมากมายอ่ะครับผม……ไปบ้านนอกคราวนี้ไม่เสียเที่ยวครับผมมีประสบการณ์แปลกใหม่ๆ…….
ก็ไม่พ้นประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องเอากัน โน่นแหล่ะขอรับ….
แล้วจะเบาๆเล่าสู่กันฟังพอให้เกิดความรู้สึกทางเพศได้เล็กๆน้อยๆ………ในช่องทางต่อไป..ถ้าเกิดไม่เป็นโรคภูมิคุมกันบกพร่อง ตายซะก่อน…..เฮ้อ………………..

แม้กระนั้นสำหรับเรื่องถัดไปที่จะเล่า…..ให้คุณสมาชิกได้อ่านก็เป็นประสบการณ์ในสมัยก่อนของผมเองอีกโน่นแหล่ะ
บังเอิญผมเป็นผู้ที่ค่อนข้างจะโชคดีไอ้เรื่องอย่างว่า ได้โอกาสได้ลิ้มรส ประสบการณ์การเอา นานาประการแบบอย่าง
มีอีกทั้งกับเด็กตัวเล็กๆกับทอมบ้าง กับภรรยาราษฎรบ้าง กับหลานสาวนายจ้างบ้าง……………….

เล่ากันวันเดียวไม่มีหมด….ก็เบาๆอ่านกันไปน่ะครับผมรับประกัน มันจะเข้ข้นขึ้นใกล้ตารางมากยิ่งขึ้น………
รวมทั้งอย่างเดียวกัน ครั้งนี้…..

ประสบการณ์ตรงของผม….ก็เกิดขึ้นในคราวที่ผมได้ได้โอกาส ไปรับใช้กองทัพในฐานะของชายไทยก็เป็นไอ้สามเณร (ทหารเกณฑ์แหล่ะนะครับ…..)
คุณคงเคยทราบมาบ้างว่าทหารคนแก่เค๊าจะมีทหารประจำตัว ไว้รอรับใช้ ดูแลบ้าน เฝ้าบ้าน หรือก็แล้วแต่จะสั่งให้ทำ…..

ผมเป็นคนๆหนึ่งครับผมที่ภายหลังฝึกฝนทหารใหม่เสร็จ ได้รับเลือกให้ไปเป็นทหารประจำตัวของ ทหารคนแก่ท่านหนึ่ง
(
หน่วยที่ผมไปประจำอยู่ อยู่แถบจังหวัดนครนายก นะครับ อาจจะทายใจออกว่าเป็นหน่วยอะไร) ….
ผมไม่รู้เป้าประสงค์ที่ชัดเจนว่าเพราะอะไรผู้หมวดถึงเลือกผมให้ไปเป็นทหารประจำตัวของ ทหารคนแก่ท่านนี้
(
ถัดไปผมจะเรียกท่านว่า ผู้บัญชาการบางทีอาจอาจจะเป็นเพราะว่าผมมองเป็นระเบียบเรียบร้อย….มองสะอาดหรืออะไรก็แล้วแต่จะทายใจอ่ะครับผม..
แม้กระนั้นชั่งแม่งขอรับนับว่าเป็นบุญของผมแล้วกัน..เนื่องจากว่าใครๆเค๊าก็ว่าก็ดีล่ะ ดียิ่งกว่า อยู่ที่กองร้อย เป็นพันเท่า……….

ท่านผู้บัญชาการ น. เป็นคนใจดีขอรับ ดีกับผมมากมาย….เรียกผมว่าลูกทุกคำ …..
ผมดีแล้วกับท่านขอรับ….รอดูแลทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง…..ตลอดตัวท่านเอง…..ภรรยาของท่าน ….หนูน้อยอีกสองคน……
ผมดำเนินชีวิตที่บ้านประจำการของท่านอย่างสุขสบาย………ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างดูกรสดชื่นไปหมด……………….

เรื่องราว ช่วงชีวิต ที่สงบราบเรียบของผมในบ้านของผู้บัญชาการแล้วก็ครอบครัว ดำเนินไปเหมือนกับนิยาย ……
ผมอยู่ตรงนี้อย่างสบายทั้งกายใจ……….จนกระทั่งเดือนลำดับที่สาม….ของการเป็นทหารประจำบ้าน……

ช่วงเวลาเย็นของวันหนึ่ง ผู้บัญชาการเรียกผมเข้าไปคุยด้วย….ว่าอยากที่จะให้ผมไปช่วยงานที่บ้านย่า(แม่ของผู้บังคับการ)
ที่จังหวัดกรุงเทพสักเดือนหนึ่ง เพราะเหตุว่าระยะนี้ ขี้ข้าที่บ้านของย่า กลับไปเยี่ยมบิดาซึ่งเจ็บป่วยที่บ้านนอก ไม่มีผู้ใดดูแล…..
ผมก็ตอบยินดี……ดีเสียอีกจะได้ไปเปิดหูเปิดตาที่จังหวัดกรุงเทพ สักเดือนหนึ่ง……..

ผู้บัญชาการเล่าให้ผมฟังว่า ที่บ้านย่าธรรมดาแล้วจะมีคนอยู่เพียงแค่สองสามคนเพียงแค่นั้น….เป็นย่า คุณแอน(น้องสาวของผู้บังคับการ)
และจากนั้นก็นางเอียด(ขี้ข้า)…..ย่าถึงท่านจะแก่แล้ว..แต่ว่ายังจำเป็นต้องออกไปดูแลธุรกิจด้านนอกแต่ละวัน…….
ที่บ้านอ่ะผู้ที่อยู่ประจำก็จะเป็นคุณแอนน้องสาวของผู้บัญชาการ ซึ่งตอนนี้มีอาการป่วยด้วยอัมพาตตลอดตัว ด้วยเหตุว่าเกิดอุบัติเหตุ
ช่วยเหลือตัวเองมิได้ จะต้องมีคนช่วยดูแลทุกเรื่อง ………

ผมคิดภาพออกโดยทันทีว่าการที่จะจะต้องรับหน้าที่ดูแลขัดขี้ ขัดถูเยี่ยวผู้ป่วย เป็นอย่างไร เพราะเหตุว่าตอนผมเด็กเคยช่วยพี่น้องดูแล ป้า
ซึ่งนอนเสื่อมโทรมมีอาการป่วยเป็นอัมพาต อยู่เกือบจะสองปี…..เฮ้อ ผมถอนใจ…….แม้กระนั้นก็ช่างมันเถอะ….เพียงแค่เดือนเดียวเอง
และจากนั้นก็นับว่าช่วยผู้บังคับการแล้วกัน ท่านดีกับพวกเรานิ…….ผู้บัญชาการไม่เซ้าซี้ผม(อาจมองเห็นว่าผมมีท่าทีไม่สบายใจนิดๆ)….
โดยให้ผมกลับไปนอนลองคิดดูก่อนก็ได้…..ท่านพูดว่าวันพรุ่งรุ่งเช้าค่อยมาบอกก็ได้ ว่าจะไปหรือไม่………

ผมกลับมานอนคิด….คิดไป คิดมา…..จนถึงเกือบจะเที่ยงคืน ก็เลยตกลงใจว่าเอาล่ะ
เพื่อเป็นการทดแทนพระคุณของผู้บังคับการ ที่ท่านเอ็นดูพวกเรา………พวกเราก็คงจะทดแทนท่าน
และจากนั้นก็เผื่อวันหลังพวกเราร้อนใจจะได้มาขออาศัยบารมีของท่านได้………..

ผู้บัญชาการพาผมเดินทางเข้าจังหวัดกรุงเทพมหานคร ต่อไปอีกสองวัน ที่ผมตอบตกลงท่าน…..
สิ่งของที่ผมนำประจำตัวไปก็ไม่มีอะไรมากมาย……เสื้อผ้าสองสามชุด….ของใช้ส่วนตัวอีกสี่ห้าชิ้น……
ในระหว่างเดินทางผู้บังคับการก็คุยให้ผมฟังถึงหน้าที่ที่ผมจะต้องรับผิดชอบ..ว่ามีอะไรบ้าง……ตั้งแต่ย่ำรุ่งจนกระทั่งไปนอน…….

สรุปและเป็นจริงอย่างที่ผมจินตนาการภาพไว้ไม่มีไม่ถูก รวมทั้งไม่ต่างไปจากที่ผมเคยดูแลป้าของผม
เป็นจะต้องช่วยเหลือคนไข้ทุกสิ่ง ตั้งแต่ตื่น……แปรงฟันให้….ล้างหน้าล้างตาให้อาบน้ำ..เช็ดตัวป้อนข้าว
พานั่งส้วม..ถู ตูด….จับกลับตัวทุกๆสองชั่วโมงทำกายภาพบำบัดให้วันละสองครั้ง….อื่นๆอีกมากมาย ……………….

ผมฟังไปก็ถอนใจไป…..รวมทั้งลุ้นในใจว่าพวกเราจะทนกับภาวะอย่างงี้ไปได้สักกี่วันนี่ไม่เคยทราบกรรมเวรอะไร…..

บ้านย่า….อยู่แถบราชเทวี…..เป็นบ้าข้างหลังโตมองลักษณะบ้านแล้ว น่าจะเป็นครอบครัวใหญ่ แต่ว่าทำไม๊มีคนอยู่เพียงแค่สองคน…(ผมตั้งปัญหาในใจ)
…..
พอเพียงถึงตัวบ้าน ผู้บัญชาการเสนอแนะย่าให้ผมรู้จักผมเข้าไปสวัสดีท่านใกล้ๆ….ดูท่าไม่แก่อย่างที่ผมคิดไว้เลย….อายุท่านคงจะสักหกสิบต้นจะได้
..
ยังมองเต่งตึง..คงอุดมไปด้วยเครื่องสำอางค์บำรุงผิวพรรณ…..ทำนองว่ากลัวแก่อย่างยังไงแบบนั้น…..
ท่านทักผมด้วยอิริยาบถและก็คำบอกเล่าที่สนิทสนมมากมายมากมายกระทั่งทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น………..

ผม….ผู้บังคับการ แล้วก็ย่า นั่งคุยถามข่าวความเป็นมา ภูมิหลัง วงศาคณาญาติ อยู่ที่ห้องรับแขก ได้พักใหญ่ๆ…….
จนถึงย่าบอกผู้บัญชาการว่า

วันนี้ช่วงเวลาสายแม่มีนัดกับลูกค้าที่ที่ทำงาน…..ดีล่ะที่ พา มด(ชื่อผม)มาวันนี้ จะได้เริ่มงานกันเลย….แล้ว น.(ชื่อผู้บังคับการ) หล่ะ วันนี้จะค้างตรงนี้หรือกลับ
…..
ผู้บังคับการตอบ
สักครู่ผมขอดูไอ้มดก่อนนะครับแม่….ถ้าเกิดดูแล้วมันได้เรื่องผมก็จะกลับเลยแต่ว่าถ้าเกิดมันยังเก้กังผมก็จะอยู่ครู่หนึ่งบ่ายหรือเย็นค่อยกลับครับผมอาจจะค้างมิได้
เอ้อ..ดี..ถ้าอย่างนั้นป่ะ… มด ไปรู้จักพี่แอน ตอนนี้อาจจะหิวแล้วล่ะ….”

ย่าหันมาทางผม แล้วเชิญผมรวมทั้งผู้บัญชาการเข้าไปในห้องของคุณแอน ………………………

เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป…..อย่างแรกที่ทำให้ผมคิดถึงป้า ที่ผมเคยดูแลท่าน คราวที่ป่วยด้วยอัมพาต เป็นกลิ่น……
ขอรับ มีอีกทั้ง กลิ่นยา กลิ่นเหม็นอับกลิ่นส้วม ……มันโชยออกมาสัมผัสกับรูจมูกของผมเข้าอย่างจังเลยครับผม…..
ผมเริ่มหดหู่…….ย่าหันมาทางผม..แล้วบอก

นางเอียดมันกลับไปอยู่ที่บ้านไปได้สี่วันแล้วล่ะห้องมันเลยมองเกลื่อนกลาดๆ…..คุณย่าจะเข้ามาชำระล้าง….พี่แอนเค๊าก็พร่ำบ่นไม่ให้ทำ..บอกให้คอย มดมาก่อน…”
ผมผงกศีรษะแล้วตอบ
ครับผมประเดี๋ยวผมจัดแจงให้ครับผม” ……………………..

พูดเชือนแชร็จย่าเดินนำพาผมแล้วก็ผู้บัญชาการมาที่เตียงของคุณแอน..ซึ่งนอนดูโทรทัศน์อยู่…….

เป็นยังไงลูก หิวยังนี่..แม่พาลูกมือมาช่วยแล้ว…”

ย่าทักคุณแอน ……ผมพนมมือคุณแอนหนึ่งครั้งคุณแอนเบาๆเบนหน้ามาทางผม…..

หวัดดีขอรับชื่อมดหรอ..เออ ใบหน้าขำดีนิ…..อ่อนเพลียหน่อยนะ…..”

คุณบอกทักผมเหมือนกับทราบเรื่องราวของผมมานานแล้ว ผมมีความคิดว่า ผู้บัญชาการคงโทรมาเล่า เรื่องราวของผมให้ ย่า และก็คุณแอน ฟัง มาก่อนหน้านี้………..
คุณบอกกับผมเสร็จ แล้วหันไปทักผู้บังคับการ………………

ผมปลดปล่อยให้ครอบครัวเค๊าคุยกันแล้ว……หันไปมองบริเวณห้อง…..หัวใจหนึ่งรู้สึกว่าจะเริ่มชำระล้างที่ไหนก่อน……..
อีกดวงใจคิดเปรียบอาการระหว่างป้าของผมกับคุณแอน ที่พักผ่อนเจ็บไข้อยู่ที่เตียง เนื่องจากถ้าหากพินิจจากด้านนอกแล้ว
มองแตกต่างทั้งหมด คุณแอนคุณมองใบหน้าแจ่มใส ไม่ราวกับคนไข้เลยสักหน่อยเดียว
(
อาจจะเกิดขึ้นได้ก็เพราะผมยังไม่อาจจะเห็นสภาพร่างกาย แขนขา ที่ลีบแห้ง เพราะว่ามิได้ใช้งานมานานนับปี ก็เป็นไปได้ )…….

ผมวุ่นวายอยู่กับการกวาดห้องให้เป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่พักนึง ในขณะย่าได้ขอตัวไปสำนักงาน
ภายหลังที่ยืนคุยอยู่กับผู้บังคับการแล้วก็คุณแอนพักใหญ่ ส่วนผู้บัญชาการยังคงยืนคุยอย่างตามใจน้องสาว อยู่ที่ด้านข้างเตียงของคุณแอน……..
มองผู้บัญชาการคงรักน้องสาวคนนี้ของแกมาก…..แน่ ล่ะสิ……เนื่องจากถ้าเกิดผมทายใจไม่ผิด คุณแอนคุณน่าจะเป็นลูกหลงของบ้าน…….
คุณคงจะอายุห่างจากผู้บังคับการของผมมากมาย…….ผมว่าน่าจะมากยิ่งกว่ายี่สิบปีก็เป็นไปได้………….

ใช่แล้ว……ด้วยเหตุว่าในระหว่างนั่งมาในรถยนต์….ผู้บังคับการเล่าให้ผมฟังถึงประวัติความเป็นมาของคุณแอนว่า..
คุณพึ่งจะสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเมื่อสามปีให้หลัง แล้วเผชิญอุบัติเหตุทางรถยนต์ ได้แทบปีมานี่เอง…..
ถ้าหากจะทายใจผมว่าในเวลานี้คุณอาจอายุโดยประมาณ ยี่สิบห้า ยี่สิบหก คงจะได้ ………ผมคิดไปดำเนินงานไปจนกระทั่งผู้บัญชาการเรียกผม

มด…..ไปชูของกินในห้องครัวมาป่ะสักครู่ผู้บังคับการจะป้อนข้าว คุณแอนให้พวกเรามองเป็นตัวอย่าง” …….

ที่บ้านย่านี่เค๊าไม่ทำครัวคุ้นเคยหรอกขอรับ….เค๊าใช้แนวทางผูกปิ่นโตแทน ….ซึ่งจะมีคนเอาของกินมาส่งให้ทุกมื้อ…..

…………ผมมองผู้บัญชาการป้อนข้าวให้ท่านแอนอยู่พักนึง คุณแอนคุณกินอาหารได้มากพอสมควรขอรับ……
เมื่อป้อนข้าวเสร็จผู้บัญชาการส่งถาดของกินให้ผมแล้วให้ผมป้อนผลไม้ให้ท่านแอน….ท่านบอกให้ผมทดสอบงาน….
เผื่อมีอะไรเคอะเขินจะได้เสนอแนะกัน…..ผมผ่านงานป้อนของกินไปได้ฉลุย. ….จนถึงผู้บังคับการดูว่าผมเก่ง
ก็แน่ล่ะผมมีประสบการณ์มาแล้วนี่เรื่องอะไรจะให้เสียชื่อเสียงล่ะ…….คุณแอนคุณก็ดูท่าทีจะถูกใจผม….
คุณคุยไปด้วยทานผลไม้ไปด้วย……มองคุณสนุกสนานรื่นเริง….ไม่เปลี่ยวใจซึมเสมือนผู้ป่วยธรรมดาเลย…….
ผมว่าคุณไม่มีความแตกต่างอะไรจากคนธรรมดาเลย..ก็แค่คุณขยับแขน ขา เอว มิได้เท่านั้นเอง…………..

รับประทานข้าว ผลไม้เสร็จ คุณให้ผมแปรงฟันให้…..ผู้บังคับการยังคงยืนดูแลดูแลการกระทำหน้าที่ของผมโดยไม่ละสายตา…….
กับยืนดูผมอยู่โดยตลอด จนถึงผมชักเริ่มเขินแล้ว……..เมื่อทุกๆอย่างเสร็จสิ้นสมบูรณ์…….

ผู้บัญชาการเชื้อเชิญผมไปคุยด้านนอกห้อง เพื่อคุณแอนคุณพัก……เมื่อคุยย้ำหน้าที่ต่างๆเสร็จผู้บัญชาการ ขอตัวกลับ……
โดยปลดปล่อยให้ผมอยู่ปฏิบัติภารกิจดูแลคุณแอนสองต่อสอง………….

ผมผ่านงานตอนเช้าของวันไปได้อย่างสบายๆ…..ไม่มีอะไรขัดข้อง เหน็ดเหนื่อยหน่อยก็ เป็นการที่จำต้องกวาดถูภาย
ในห้องนอนของคุณแอนให้ ไม่มีฝุ่นละออง ที่ไม่มีกลิ่นต่างๆ………….

เมื่อทุกๆสิ่งทุกๆอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย….คุณแอนขอให้ผมเข็นเตียงของคุณออกมาด้านนอก เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่ซ้ำซากในห้องนอน…..
ผมกระทำตามที่คุณอ้อนวอน…..แล้วขอตัวไปเก็บของใช้ของสอยส่วนตัว แล้วก็อาบน้ำ………

เมื่อผมทำธุระส่วนตัวเสร็จ….คนส่งของกินก็นำปิ่นโตของกินมาให้…….ผมมองเวลา….ก็ได้เวลาข้าวเที่ยงพอดิบพอดี…..
ผมจัดเตรียมนำของกินมาที่เตียงของคุณแอนและก็ป้อนคุณเสมือนอย่างที่ผู้บัญชาการทำให้มองช่วงเวลาเช้า……คุณรับประทานอาหารไปคุยกับผมไปด้วย

มดนี่ขยันนะมองสิ ห้องของพี่ที่มองเกลื่อนกลาดๆ….มดก็ทำประเดี๋ยวเดียวเสร็จแล้ว…..นี่ถ้าหากมดยังไม่มาพี่คงจะจำต้องนอนจมอยู่กับ เหม็นอับแบบนั้นอีกนับเป็นเวลาหลายวันแน่
ผมตอบสั้นๆ” นะครับ 

คุณกล่าวต่อ สักครู่กินข้าว รับประทานยาเสร็จ พี่จะอาบน้ำนะ ……ช่วยจัดให้พี่หน่อย……” ผมทำตางงเต็ก …….คุณบอกต่อ
ไม่ต้องงวยงงหรอก ประเดี๋ยวพี่บอกเองแหล่ะว่าจำต้องทำยังไงบ้าง….นี่สองวันแล้ว …..ที่ได้แต่ว่าเช็ดตัว เพราะเหตุว่าไม่ต้องการกวนคุณ

แม่….อาบน้ำให้พี่อ่ะ มันจำต้องใช้เวลามากมาย กว่าจะราน้ำ กว่าจะฟอกสบู่ ล้างสบู่ รวมทั้งขัดถูแห้ง …….อาจไม่รังเกียจนะ”……..

ผมคิดมากในใจ….แล้วก็ตอบ

ไม่รังเกียจหรอกขอรับพี่….ผมเคยทำให้ป้าของผมมาแล้ว” ……….

ผมป้อนข้าว ป้อนยาให้ท่านแอนเสร็จแล้ว…..ตระเตรียมจะเอาถาดของกินไปเก็บ
คุณแผดเสียงบอกผมว่า มดรับประทานข้าวก่อนก็ได้….นี่มองเห็นยังมิได้รับประทานตั้งแต่ตอนเช้าไม่ใช่หรอ…..ประเดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไป พี่ช่วยอะไรมิได้นะ…..
ผมตะเบ็งตอบ นะครับ

ผมทานข้าวล้างถ้วยชาม….จานชามเสร็จ แล้วรีบกลับมาที่เตียงของคุณแอน…..คุณถามผมว่า..

เสร็จแล้วนะ ธุระคุณ…..ถ้าอย่างนั้นเข็นเตียงพี่ไปในห้องป่ะประเดี๋ยวจะพูดว่าจำต้องทำยังไงบ้าง”……….
ผมจะเข็นคุณกลับเข้าที่เข้าทางเดิมในห้อง…….
ไม่..ไม่…..ไม่….เข็นไปในห้องอาบน้ำเลย ขืนอาบนี้พื้นก็เฉอะแฉะหมดสิ”…..

คุณโบ้ยปากอย่างกับการชี้ทาง ให้ผมเข็นเตียงของคุณเข้าไปในห้องอาบน้ำ…..ด้านในห้องนอน…….
ความจริงผมคิดอยู่นานแล้วว่าไอ้ห้องอาบน้ำนี่มันทำมั๊ย มันถึงได้ใหญ่ไม่ถูกของราษฎรชาวช่องเค๊าจัง
มาถึงบางอ๋อก็อีนี้แหล่ะขอรับ….มันใหญ่จริงๆ………ผมเข็นเตียงคุณแอนไปใกล้กับก๊อก คุณบอกให้ผมหยุด….

พอละ….ต่อไปนี้ มดถอดพวกผ้าที่เอาไว้สำหรับปูที่นอน ปลอกที่มีไว้ใส่หมอน คัดออกไปไว้ภายนอกนะ ประเดี๋ยวมันแฉะ ….”

ผมเอาอย่างที่คุณบอก…..โดยเริ่มที่ผ้าที่มีไว้สำหรับคลุมตัวของคุณแอน…..ผมเบาๆดึงมันออกมาจากตัวของคุณแอน………….
แล้วก็แล้ว สิ่งที่สร้างความสนเท่ห์ใจให้ผมในขณะนี้ ก็ไม่พ้นสรีระร่างกาย ด้านในชุดสำหรับใส่นอนบา